เข้าใจความแตกต่างของ “การสร้างเสริมสุขภาพ กับ “การให้สุขศึกษา”
จนบัดนี้ สังคมไทย รวมทั้งนักการเมือง ผู้บริหารระดับสูงจำนวนมาก ยังไม่เข้าใจว่า “การสร้างเสริมสุขภาพ” ในมิติใหม่ของโลก แตกต่างจาก“การให้สุขศึกษา” อย่างไร นำมาสู่คำถามว่า การรณรงค์ไม่สูบบุหรี่ ลดสุรา ลดปัญหาอ้วน การเพิ่มการออกกำลังกาย ลดอุบัติเหตุจราจร ทำไมยังไม่ส่งผลลดพฤติกรรมเหล่านี้ ฝ่ายที่รณรงค์เรื่องเหล่านี้ “ทำงานล้มเหลว”ปัญหาใหญ่ คือ คนระดับผู้นำทางความคิดในสังคม ยังเข้าใจผิดๆว่าปัญหาที่เกิดจากพฤติกรรมเสี่ยงเหล่านี้ สามารถจะลดลงได้ด้วยการรณรงค์ให้ความรู้ /ให้สุขศึกษา แต่เพียงอย่างเดียวจนถึงปีพ.ศ. 2529 โลกรู้จักแต่ “การให้สุขศึกษา” เพื่อให้คนมีพฤติกรรมที่ถูกต้องในการป้องกันโรค ทั้งโรคติดเชื้อและโรคไม่ติดต่อ เช่นสุขอนามัย 10 ข้อ ออกกำลังกาย กินอาหารครบหมู่ ไม่กินเหล้าสูบบุหรี่ ฯลฯประเทศแคนาดาในช่วงต้นทศวรรษ 1970 พบว่าค่าใช้จ่ายสุขภาพเพิ่มเร็วกว่าการเพิ่มของรายได้รัฐ แม้มีระบบสุขภาพที่ลงทุนมาก แต่การป่วยและตายจากโรคไม่ติดเรื้องรังกลับเพิ่มขึ้นพฤติกรรมเช่นการสูบบุหรี่ ดื่มสุรา กินอาหารไม่ถูกต้อง ขาดกิจกรรมทางกาย เป็นสาเหตุส่งผลกระทบต่อสุขภาพ 50% ปัจจัยอื่นคือ สิ่งแวดล้อม 20% พันธุ์กรรม 20% และระบบบริการสุขภาพ มีผลเพียง 10%องค์การอนามัยโลกจึงจัดประชุมระดมสมอง จนเกิด“ออตตาวา ชาร์เตอร์ […]
