จากการพบ “เต่าปูลู” ที่บริเวณห้วยสบอมแฮด บ้านสบอมแฮด ต.อมก๋อย เมื่อสองวันก่อน เมื่อวานก็พบเต่าปูลูอีกหนึ่งตัว บริเวณ บ. ปง อ.หางดง โดยในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2569 นายศักดา ดาราวรรณ กลุ่มรักษ์แม่ปิง ได้พบเต่าปูลูขนาดใหญ่กำลังข้ามถนนสายหางดง-สะเมิง จึงได้ช่วยเหลือและปล่อยกลับคืนสู่ธรรมชาติที่ห้วยแม่ตาช้าง ซึ่งเป็นลำธารสำคัญและมีน้ำไหลตลอดปี
“เต่าปูลู” เป็นสัตว์น้ำจืด มีลักษณะพิเศษคือ มีหัวขนาดใหญ่ กระดองยาว ปากงุ้มเป็นตะขอและแข็งแรงมาก เท้ามีเล็บแหลมคม ขาหน้ามี 5 นิ้ว ขาหลังมี 4 นิ้ว ปกคลุมด้วยเกล็ดหนามกระจายอยู่ทั่วฝ่ามือฝ่าตีน มีหางคล้ายแส้ความยาวเท่าลำตัว ในประเทศไทยพบเต่าปูลูเฉพาะในพื้นที่ป่าอนุรักษ์บางแห่งเท่านั้น มีความสามารถในการปีนป่ายโขดหินและต้นไม้ จึงชอบอาศัยอยู่ตามภูเขาสูง ลำธารน้ำตก และพื้นที่ป่าต้นน้ำที่มีความอุดมสมบูรณ์ ออกหากินในเวลากลางคืน พักผ่อนในเวลากลางวัน และจำศีลในฤดูหนาวโดยอาศัยหลบอยู่ในซอกหินหรือตามโพรงไม้ใต้น้ำ ซึ่งมีฤดูวางไข่ในช่วงปลายเดือนเมษายนของทุกปี
สำหรับเต่าปูลูที่พบล่าสุดมีขนาดพอ ๆ กับตัวใหญ่ที่สุดที่เคยพบที่จังหวัดลำปางกล่าวคือ มีน้ำหนักร่วม 1 กก. ความยาวกระดองหลังไม่น้อยกว่า 18 ซม. ความกว้างกระดองหลังประมาณ 15 ซม. และ ความยาวหางเกือบ 1 ฟุต
เต่าปูลูจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2562 การล่า การครอบครอง การค้า มีความผิดตามกฎหมาย มีโทษทั้งจำและปรับ และเป็นเต่าใกล้สูญพันธุ์ในระดับโลก IUCN (2011) จัดสถานภาพการอนุรักษ์ (Conservation status) เป็น สัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์ (EN – Endangered) การคุ้มครองตามอนุสัญญา CITES (2011) จัดอยู่ในบัญชี 2 (Appendix II)
เต่าปูลูถูกนำมาเป็นสัญลักษณ์ป้องกันไฟป่า เพราะไฟป่าเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เต่าปูลูใกล้สูญพันธุ์ จากการได้รับผลกระทบโดยตรงเพราะไม่สามารถหดหัวและขาเข้าไปในกระดองได้เหมือนเต่าชนิดอื่น เคลื่อนที่ช้า เมื่อเกิดไฟป่าขึ้น เต่าปูลูจึงตายเป็นจำนวนมาก
ดังนั้น หนึ่งในการอนุรักษ์เต่าปูลู คือการป้องกันไฟป่า ที่ไม่เพียงการปกป้องพื้นที่ป่าเท่านั้น แต่ยังเป็นการปกป้องชีวิตของเต่าปูลูด้วยเช่นกัน จึงชี้ให้เห็นว่าจากการพบสัตว์ป่าหายากชนิดนี้ เป็นการบ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์ของระบบนิเวศของผืนป่าดอยสุเทพอีกด้วย
ร่วมแสดงความคิดเห็น