จากบทความบนอินสตาแกรมของพระอาจารย์ชยสาโร ชี้ให้เห็นถึงโทษของการโกหก ว่าแม้จะมีความจำดีจดจำคำพูดได้แม่นยำ แต่ก็ไร้ประโยชน์ เพราะเมื่อโกหกบ่อยๆ ย่อมสูญเสียความน่าเชื่อถือ ผู้อื่นจะเริ่มระแวงแม้กระทั่งคำพูดที่เป็นความจริง
นักปราชญ์ท่านหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า “ถ้าอยากพูดเท็จควรมีความจำดี” เหตุผลคือ เพราะการโกหกคนนั้นคนนี้ หากความจำไม่ดี ย่อมสับสนว่าพูดอะไรกับใคร นำไปสู่การถูกจับได้ในที่สุด ผลลัพธ์คือ ไม่มีใครเชื่อคำพูดของเรา คำพูดไม่มีน้ำหนัก และกลายเป็นที่ระแวงของผู้อื่น
สำหรับผู้ที่โกหกจนเป็นนิสัย มักมีมุมมองว่าต้องการเคารพนับถือตัวเอง ไม่อยากคิดว่าตัวเองเป็นคนขี้โกหก หลายคนจึงหลอกลวงตัวเองว่าสิ่งที่พูดเป็นความจริงทั้งหมด จนกระทั่งความทรงจำเปลี่ยนแปลง เมื่อถูกตักเตือนว่ากล่าว พวกเขามักรู้สึกน้อยใจเสียใจไม่ต่างจากคนที่ไม่เคยโกหก
ภาวะนี้ส่งผลต่อสุขภาพจิตเป็นอย่างมาก เพราะเส้นแบ่งระหว่างความจริงกับความไม่จริงเริ่มเลือนราง สร้างความสับสนและทุกข์ทรมาน
ดังนั้น การพูดความจริงจึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ควรพูดความจริงที่เป็นประโยชน์ ถูกกาลเทศะ ด้วยความหวังดี และความสุภาพอ่อนโยน ซึ่งพระพุทธองค์ทรงยกย่องว่าเป็นวาจาสุภาษิต
การพูดความจริง แม้จะฟังดูเรียบง่าย แต่กลับทรงพลังและสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้อื่นได้อย่างยั่งยืน
ที่มา: พระอาจารย์ชยสาโร
ร่วมแสดงความคิดเห็น