วันที่ 2 พฤศจิกายน 2569 ผู้สื่อข่าวรายงานว่า พาไปรู้จัก แอ่งแถะ อาหารพื้นบ้านและของกินเล่นโบราณของชาวไทลื้อในพื้นที่อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา ที่สืบทอดภูมิปัญญาการทำอาหารจากธรรมชาติมาอย่างยาวนาน ด้วยการนำใบเครือหมาน้อย หรือที่ชาวบ้านเรียกว่าใบแอ่งแถะ มาสกัดเป็นวุ้นสีเขียวตามธรรมชาติ โดยไม่ต้องพึ่งผงวุ้นหรือเจลาติน กลายเป็นเมนูพื้นถิ่นที่มีเอกลักษณ์และหาชิมได้ไม่ง่ายนัก
สำหรับกรรมวิธีการทำ เริ่มจากเก็บใบแอ่งแถะสดมาล้างให้สะอาด ก่อนนำมาตำหรือขยี้ด้วยมือ เติมน้ำสะอาดเล็กน้อยเพื่อสกัดเมือกจากใบ จากนั้นกรองผ่านผ้าขาวบางให้เหลือเฉพาะน้ำสีเขียว แล้วนำไปพักไว้ประมาณหนึ่งคืน เพื่อให้น้ำจากใบพืชค่อย ๆ จับตัวเป็นวุ้นตามธรรมชาติ โดยไม่ต้องเติมสารทำให้เกิดเจล
เมื่อได้วุ้นแอ่งแถะแล้ว จะนำมาหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ ก่อนปรุงรสด้วยเครื่องปรุงพื้นบ้าน ทั้งพริกป่น เกลือ กระเทียม ปลาแห้งหรือปลาย่างป่น และถั่วลิสงคั่วป่น เพิ่มรสเปรี้ยวด้วยมะกอกสุกหรือมะนาว บางสูตรเติมต้นหอมและผักชีเพื่อเพิ่มความหอม คลุกเคล้าจนเข้ากัน ได้รสชาติเปรี้ยว เค็ม เผ็ด และมันจากถั่วลิสง เป็นเมนูของกินเล่นที่มีรสชาติแตกต่างจากอาหารทั่วไป
ความน่าสนใจของแอ่งแถะภูมิปัญญาของชาวไทลื้อที่นำพืชธรรมชาติใกล้ตัวมาประยุกต์เป็นอาหาร โดยวิธีการสกัดจากใบไม้ให้กลายเป็นวุ้น ซึ่งเป็นองค์ความรู้ที่ถ่ายทอดกันภายในครอบครัวและชุมชนมาหลายชั่วอายุคน ซึ่งปัจจุบันอาหารพื้นบ้านชนิดนี้เริ่มห่างหายจากความคุ้นเคยของคนรุ่นใหม่ ชาวไทลื้อเชียงคำร่วมกันอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่นที่ไม่ใช่เพียงตำรับอาหาร แต่ยังเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตและวัฒนธรรมที่ควรค่าแก่การสืบทอดต่อไป
ร่วมแสดงความคิดเห็น