สาระน่ารู้

เกาะลังกาวี ได้ชื่อว่าเป็นดินแดนแห่งคำสาป สถานที่ฝังพระศพของพระนางมัสสุรีย์ หรือพระนางเลือดขาวแห่งเกาะลังกาวี ผู้ที่ได้สาปแช่งเกาะลังกาวีไว้ 7 ชั่วโคตร ตำนานของพระนางมัสสุรีย์ เล่าสืบต่อกันมาว่า พระนางเป็นคนไทยได้ล่องเรือมากับครอบครัวจากเกาะภูเก็ตมาตั้งรกรากบนเกาะลังกาวี พระนางเป็นคนที่มีรูปงาม จึงเป็นที่เล่าขานของชาวบ้าน กระทั่งไปถึงหูสุลต่านเจ้าเมืองลังกาวี สุลต่านได้มาเห็นและเกิดหลงรัก พระนางมัสสุรีย์ จึงขอแต่งงาน แต่ฝ่ายแม่ของสุลต่านไม่เห็นด้วย จึงรังเกียจและดูถูกดูแคลนพระนาง มีการกลั่นแกล้งพระนางต่าง ๆ นานา ระหว่างนั้นสุลต่านต้องออกไปรบตามหัวเมืองต่าง ๆ จึงสั่งให้ทหารคนสนิทช่วยดูแลพระนางมัสสุรีย์ด้วย เพราะสุลต่านเองก็รู้ว่าพระนางโดนแม่ของตนเองกลั่นแกล้งต่าง ๆ นานา เมื่อสุลต่านไม่อยู่ พระนางก็โดนแม่สามีใช้ให้ทำงานหนัก ทหารฯก็เข้ามาช่วย บังเอิญแม่สามีมาเห็นเข้าจึงเกิดอุบายที่จะทำร้ายพระนางมัสสุรีย์ได้ จึงได้กล่าวหาพระนางมัสสุรีย์ว่าคบชู้ และได้สั่งประหารชีวิตทหารผู้นั้น โดยมิได้มีการไตร่สวน และได้ประกาศว่าจะประหารชีวิตพระนางมัสสุรีย์อีก 3 วันข้างหน้า พระนางมัสสุรีย์เสียใจมาก และสงสารลูกน้อยที่อายุได้ 3 เดือน พระนางมัสสุรีย์วิงวอนขอชีวิตจากแม่ของสุลต่านก็ไม่ได้ผล และแล้ววันที่จะประหารชีวิตพระนางมัสสุรีย์ก็มาถึง แม่ของสุลต่านได้สั่งกำชับให้ทุกคนบนเกาะนี้ห้ามพูดอะไรทั้งสิ้น เวลาอยู่ที่ลานประหาร ณ ลานประหาร พระนางมัสสุรีย์ได้ถามประชาชนว่าเราผิดดังที่ถูกกล่าวหาเช่นนั้นหรือ แต่ไม่มีใครพูดกับพระนางเลย และได้แต่นั่งก้มหน้า พระนางน้อยใจกับโชคชะตาของตนเองที่อยู่ตัวคนเดียว ไม่มีญาติพี่น้องที่จะคอยปกป้อง จึงได้พูดออกมาว่า เอาเถอะ ถ้าหากเราเป็นอย่างที่ถูกใส่ร้ายจริง […]

ในอดีตที่ผ่านมา ตามวัดต่าง ๆ ได้มีการก่อสร้างศาสนสถานได้แก่ อุโบสถ วิหาร เจดีย์ กุฏิ ขึ้นเพื่อใช้ปฏิบัติตามหลักพุทธศาสนา ส่วนใหญ่สร้างขึ้น เนื่องจากศาสนสถานเหล่านี้ มีความชำรุดทรุดโทรม หรือไม่อาจใช้งานในการปฏิบัติตามหลักพุทธศาสนาได้ต่อไป ขณะเดียวศาสนสถานต่าง ๆ ของวัดยังบ่งบอกถึงเอกลักษณ์ความเป็นมาของสถาปัตยกรรมล้านนา ที่อยู่คู่วัดมาเนิ่นนาน กระทั่งในปัจจุบัน กระแสการศาสนสถานได้ขยายวงกว้างออกไป โดยไม่ได้คำนึงถึงคุณค่าทางสถาปัตยกรรม ซึ่งบ่งบอกความเป็นมาของกลุ่มชนในหมู่บ้านนั้น ว่ากันว่าสถาปัตยกรรมของศาสนสถานภายในวัดนั้น สามารถเชื่อมโยงได้กับรากเหง้าเผ่าพันธุ์ของคนในชุมชน เช่น ชุมชนยองก็จะนิยมสร้างโบสถ์ วิหาร เป็นศิลปกรรมของชาติพันธุ์ยอง ชุมชนลื้อก็จะนิยมสร้างโบสถ์ วิหาร เป็นศิลปกรรมของชาติพันธุ์ลื้อ ชุมชนเงี้ยวก็จะนิยมสร้างโบสถ์ วิหาร เป็นศิลปกรรมตามแบบของคนเงี้ยว ปัจจุบันสิ่งที่น่าเป็นห่วงก็คือ การรื้อทิ้งของศาสนสถานที่ชำรุดเพียงเล็กน้อย ซึ่งยังสามารถใช้งานต่อได้ แล้วสร้างขึ้นใหม่นั้น โดยเฉพาะการทุบทำลายของเก่าแล้วสร้างใหม่ให้แตกต่างจากเดิม อาจเป็นการบิดเบือนประวัติศาสตร์และสถาปัตยกรรมอันทรงคุณค่า มีวัดหลายวัดได้ทำการรื้อของเก่าแล้วสร้างของใหม่ที่แตกต่างไปจากเดิม เพียงเพื่อมุ่งหวังให้มีงานเฉลิมฉลอง โดยขาดสำนึกของการอนุรักษ์มรดกอันทรงคุณค่า ที่จะบอกลูกหลานถึงความเป็นมาของรากเหง้าตนเอง การสร้างศาสนสถานเพื่อความสวยงามอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ หากแต่ทั้งเจ้าอาวาสศรัทธา ญาติโยมผู้บริจาคทรัพย์ปัจจัย รวมถึงคนในชุมชนต้องตระหนักและรู้เท่าทัน เพราะสิ่งที่สร้างขึ้นใหม่จะคงอยู่ประจานถึงความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ของผู้เกี่ยวข้องทั้งหลายไปอีกนานหลายปี หากปล่อยไว้ไม่ทำการแก้ไขคืนมาให้ใกล้เคียง ตามแบบศิลปกรรมดั่งเดิม ยิ่งวันเวลาผ่านไปสถาปัตยกรรมเหล่านี้ ก็จะกลืนกินทางความคิดของผู้คน และถูกยอมรับอย่างเลี่ยงไม่ได้ การละเลยของผู้เกี่ยวข้องทั้งหลาย […]